صدف

فرانسیس پونژ
ترجمه : کیوان طهماسبیان

صدف , به درشتی ریگی متوسط , ظاهری دارد زبرتر , رنگی نه به آن یک دستی , سفید گونی ست سخت تابنده . دنیایی ست به سماجت بسته . اما می شود بازش کرد : باید در گودی دستمالی نگهش داشت , با چاقوی لب پریده ی ناتیزی چند بار با آن ور رفت . انگشت های فضول می برند , ناخن ها شان می شکنند : کار زمختی ست . ضربه که می خورد روی پوسته اش دایره های سفید می افتد , یک جور هاله ی نور مثلا .
درونش یک دنیاست , تمام و کمال , هم نان و هم آب : زیر یک فلک ( به بیان درست ) از ناکر , آسمان های بالا در آسمان های پایین نشست می کنند تا فقط برکه ای بسازند , کیسه ای لزج و سبزگون , به جزر و مد در منخرین و چشم ها , شرابه دوزی شده با توری سیاه گون .
گاهی , هر چند به ندرت , در گلوی ناکری اش قاعده ای منعقد می شود که آدمی در دم زیور خود می کندش .

جنگ پردیس شماره ی 2و3 تابستان 86
نشانی : اصفهان صندوق پستی 1664 _ 81655
Francis Ponge